Rating kredytowy to ocena tego, jak prawdopodobne jest, że dług zostanie spłacony. Wystawiają go wyspecjalizowane agencje, na skali, której najwyższym stopniem jest AAA, czyli potrójne A. Amerykański regulator rynku mówi o jego granicach wprost: rating kredytowy nie jest gwarancją, a długi z najwyższym ratingiem czasem nie zostają spłacone.
Przed 2008 rokiem łatwo było o tej granicy zapomnieć. Amerykańskie kredyty hipoteczne pocięto na kawałki i sprzedano dalej, a każdy kawałek dostawał rating. Tylko w 2006 roku jedna agencja dawała AAA trzydziestu inwestycjom hipotecznym każdego dnia roboczego, a spośród wszystkich inwestycji hipotecznych, które dostały AAA w tamtym roku, 83% miało później obniżony rating. W latach 2000–2007 ta sama agencja dała AAA prawie 45 tysiącom inwestycji hipotecznych. Na początku 2010 roku amerykańskich firm z takim ratingiem było sześć.
Kiedy w ratingi przestano wierzyć, nikt nie potrafił powiedzieć, które kawałki są dobre, a które nie, i banki przestały sobie ufać. Rating jest wart dokładnie tyle, ile staranność tego, kto go wystawia.