Pakiet ratunkowy (po angielsku bailout) to publiczne pieniądze, które rząd wkłada w bank, żeby ten nie upadł. To nie to samo co pożyczka od banku centralnego. 9 sierpnia 2007 roku Europejski Bank Centralny pożyczył bankom miliardy euro na jedną noc, a następnego dnia pieniądze wróciły. Pakiet ratunkowy zostaje w środku: publiczne pieniądze wchodzą do banku, żeby utrzymać go na nogach.
Najczystszy przykład to październik 2008. 7 października, według relacji samego brytyjskiego ministra finansów, Royal Bank of Scotland dał mu znać, że pieniądze skończą się bankowi wczesnym popołudniem. 13 października rząd zgodził się włożyć w niego dwadzieścia miliardów funtów i w końcu miał około 84% banku. Dziesięć dni wcześniej Stany Zjednoczone podpisały ustawę o planie wartym do 700 miliardów dolarów.
Słowo trafiło potem w nieoczekiwane miejsce. 3 stycznia 2009 roku pierwszy wpis Bitcoina zawierał nagłówek z gazety: „Chancellor on brink of second bailout for banks” — brytyjski minister finansów o krok od drugiego pakietu ratunkowego dla banków. Drugiego, bo pierwszy był ten z października.